Γιατί η Κρήτη επέζησε
Εκεί όπου ο διάβολος λέει καληνύχτα
Σημειώσεις από ένα νησί που δεν αγαπά τις απλές λύσεις. Τοιχογραφίες, μοναστήρια, θάμνοι, δράκοι και όλο το κρητικό χάος.
Η ανατολική ορθοδοξία, αν και διαμορφώθηκε στον ελληνικό κόσμο, σκέφτεται τον Θεό περισσότερο όπως ο Ισραήλ παρά όπως η ύστερη λατινική Ευρώπη.
Αν υπάρχει κάπου ένας άρρητος αλλά ακόμη ζωντανός πυρήνας ιουδαϊσμού μέσα στον ανατολικό χριστιανισμό, αυτός φαίνεται πρωτίστως στη λατρεία.
Ένας από τους πιο εντυπωσιακούς εικονογραφικά ναούς στο Σελινό
Η απαγόρευση απεικόνισης του Θεού είναι μια από τις στιγμές όπου φαίνεται πόσο βαθιά η χριστιανική Ανατολή ριζώνει στον ιουδαϊσμό – και πόσο διαφέρει από τη Δύση.
Στην παράδοση της Ανατολής υπάρχει κάτι που παραπέμπει άμεσα στην προσευχή και την εμπειρία της Παλαιάς Διαθήκης: ένας τρόπος σχέσης με τον Θεό όχι χυμένος σε προσωπικό συναίσθημα, αλλά βυθισμένος στον ρυθμό, την επανάληψη, την κοινότητα και το μυστήριο.
Πώς διαβάζω την Κρήτη μέσα από ασβέστη, τοιχογραφίες και εκκλησάκια.
Τι με συγκλόνισε – και γιατί δεν ήταν ο σεισμός.